La Masca, Mercoledì 8 marzo 1995
Lettera da Peveragno
Patris morientis recordatio et memoria
Solio sedens sublimis, ab oriente roscida luna recte culta roseta agrosque fructuosos innubila prospicit.
Levesque per inane nesciaeque quietis, lampirides in luce divina pennis plaudentes, tamquam scintillae ad saepes refulgent. Sub caelo mire sereno, lusciniae patulis in quercubus abditae, locorum infinitatem concentibus mirificis implent.
Verum tamen mihi incommodo ac tristibus curis vires infractae atque etiam frigore torrens.
Nunc denique mihique pensili in lectulo ibique solatium adpetenti, lentissime lumina conivent.
At in somnis plurima volvo; animique lugubri augurio uti possum obnitor infecta victoria. Inde deinceps e lectulo, tenebris adempta quiete, me ipsum attollo.
Oculisque clarius discrimen subitum videns, extemplo in partem doloris devinctior convenio. Hic iam Pater (vae misero mihi) insanabili implicitus morbo!
Specieque tamen, quantum fieri potest firmatus, verbis iucundis flebilem pie sancteque detineo. Indeque pater alloquiis revirescit serenis forte fortuna, et animi ipsius contentio remissior.
Quin etiam liniamenta dolentis plerumque severa, luce serena (hei mihi, mendaci!) secundum quietem mirum in modum laxantur. Satis longo sospite intervallo, tempestas vi morbida moras impellens, in ipsum infrenis incurrit. Iamque vepallidus et viribus gravior, male cum corporis malis exsangui ore decertat.
Impensius modo de tertia vigilia, officio studioque illico volens, (idemque ab instanti sepulcro maxime metuens), debitum munus pro viribus exsequor.
Avitus hortulus amoenus, luna superne radiante, per altum noctis silentium proxime aedibus lumine diffuso divinitus ridet.
Nunc ipsum sidere gravi, patrium lumen vitale nimium festinanter tenuatur: vitaeque cursus fatalis, hieme letali suprema fit arduo et difficili ascensu et magis ac magis deflendus in dubio.
Angelo Merlatti